Een weerstandsthermometer is een passieve sonde; er moet een meetstroom doorheen lopen om een bruikbaar signaal te produceren. Deze meetstroom verwarmt het element en verhoogt de temperatuur. Dit leidt tot fouten tenzij de extra warmte wordt geabsorbeerd. <\/p>\n\n
Om de fout in de meting als functie van de ge\u00efnjecteerde stroom door het weerstandselement te evalueren, werd de zelfverhittingsco\u00ebffici\u00ebnt gedefinieerd. De eenheden van de zelfverhittingsco\u00ebffici\u00ebnt zijn \u00b0C\/W. Als eerste benadering is de fout in de temperatuurmeting omgekeerd evenredig met het vermogen dat in de weerstand wordt ge\u00efnjecteerd. Het elektrische vermogen wordt berekend met de volgende formule: P = R*I\u00b2. Hoe groter deze co\u00ebffici\u00ebnt, hoe groter de meetfout voor een gegeven stroom en experimentele omstandigheden. <\/p>\n\n
Om de fout als gevolg van dit effect te verminderen, proberen we onder gegeven omstandigheden meestal de meetstroom te verlagen, maar dit is geen optie. Zoals hierboven vermeld, kunnen de gebruiksomstandigheden het fenomeen sterk be\u00efnvloeden. Wanneer temperatuurmetingen worden uitgevoerd aan een bewegende vloeistof, neemt deze co\u00ebffici\u00ebnt af met de snelheid van de vloeistofstroming naarmate de vloeistof meer en meer warmte afvoert. <\/p>\n\n
Vanuit het oogpunt van normen specificeert de IEC60751-norm de voorwaarden om dit fenomeen te beoordelen. Volgens deze norm kan dit fenomeen kwantitatief worden ge\u00ebvalueerd in een luchtstroom of in een waterstroom. In lucht moet de temperatuur tussen 0 en 30\u00b0C liggen met een luchtsnelheid van (3 +\/- 0,3) m\/s. In water moet de snelheid groter zijn dan 0,2 m\/s. Bij een sonde op basis van een platinaweerstandselement mag de fout door zelfverhitting niet groter zijn dan 25% van de standaardtolerantieklasse. In de praktijk is de meetstroom voor Pt100-sensoren (100 Ohm weerstand bij 0\u00b0C) zeer zelden hoger dan 1 mA. Als voorbeeld nemen we een waarde voor de zelfverhittingsco\u00ebffici\u00ebnt van 20 \u00b0C\/W. Voor een stroom van 1 mA en een temperatuur van 0 \u00b0C is het vermogen dat in de weerstand wordt ge\u00efnjecteerd [ R*I\u00b2 = 100 * 1\/1000 * 1\/1000 * \u03a9 * A * A = 10-4<\/sup> W ]. Dit komt overeen met een temperatuurstijging van 0,002 \u00b0C. Als de meetstroom 5 mA is, is het vermogen 2,5*10-3<\/sup> W en de temperatuurverandering als gevolg van deze stroom 0,05 \u00b0C. <\/p>\n\n Opgelet, de hieruit volgende afwijking is omgekeerd evenredig met het vermogen van de thermometer om de overtollige warmte af te voeren<\/strong>; dit is afhankelijk van de materialen, de bouw en de omgeving van de thermometer.<\/p>\n\n Het ergste geval<\/strong> doet zich voor als een weerstand met een hoge waarde in een kleine behuizing zit. Filmweerstanden, met weinig oppervlakte om warmte te absorberen, zijn hier een voorbeeld van. <\/p>\n\n De zelfverhitting is afhankelijk van een medium waarin de thermometer wordt ondergedompeld. De afwijking in de stilstaande lucht kan 100 keer groter zijn dan in bewegend water.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"template":"","format":"standard","class_list":["post-3317","faq","type-faq","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"aioseo_notices":[],"yoast_head":"\n